Plus Ultra Internationaal | Internationaal strafrecht versus militair strafrecht

De Haagse invasiewet van 2002, kent u die nog? Dat was de tijd dat President Bush Jr. een uiterst verlegen Nederlandse tegenhanger ontving in de context van een omvangrijke militaire actie. De videobeelden van die ontvangst zijn bezienswaardig, want tonen de exacte machtsverhoudingen. Volgens een Amerikaanse krant uit 2001 hadden Europese leiders destijds de Wet bescherming Amerikaanse militairen zo genoemd vanwege hun zorgen over de gevolgen daarvan.

Zo is volgens artikel 2008 de President bevoegd alle nodige maatregelen te nemen ter bevrijding van Amerikaanse burgers en militairen die in hechtenis of een gevangenis zijn geplaatst door of namens het Internationaal Strafhof (“hof”). Daarmee samenwerken (2004) of informatie delen over geheime nationale veiligheidskwesties en opsporings- en vervolgingskwesties (2006) is verboden.

Volgens een Amerikaanse journaliste is in mei 2026 een Nederlandse film of theatervoorstelling getoond over de gevolgen van die wet. Het is onduidelijk of die een komedie of satire was, onder meer vanwege de vergelijking van de omvang van de bevolkingen, legermachten en wapens. (Bijvoorbeeld circa 20 Nederlandse straaljagers versus circa 2500 Amerikaanse. Dit zijn openbare cijfers, niets gezegd over niet-openbare cijfers.) Interessant als concept van mentale klaarstomerij van een doelgroep met “vermaak”. Immers, wat een opvallende samenloop van tijdstip en thema. Puur toeval natuurlijk.

Net zo veel toeval als de fictie Jack Ryan, de Amerikaanse inlichtingenheld die Venezuela “even gaat redden”. Net zo veel toeval als de computerspelletjes die “net echt lijken”, zoals Call of Duty: Ghosts en Mercenaries 2: World in Flames, waarin Amerikaanse oorlogshelden de boel in Venezuela moeten opblazen. Daarmee waren de kinderkes toen zij de leeftijd bereikten om in dienst te mogen, mentaal al mooi klaargestoomd voor de echte militaire actie in 2026. Het lijkt allemaal zo echt dat niet meer duidelijk is of nu de fictie of werkelijkheid wordt nagebootst. Ach, het zijn maar films en computerspelletjes, toch? Gelukkig allemaal puur toeval.

Geen toeval is het wanneer de Nederlandse media iets loven, want dan weet je direct dat het reclame is voor een investering van de Nederlandse (feitelijke) leiders. Bij het zien van de reclame gewoon de geldstromen volgen, want die leiden vanzelf tot de investeerder. Volg de geldstromen achter het hof, dan begrijpt u precies waarom de Nederlandse media het plotseling zo overdreven looft. Het “gezag” zou de “eerlijkheid” en “rechtvaardigheid” zelve zijn. Dat zegt de Nederlandse media natuurlijk nooit op die manier over de mensenrechtengerechten van Afrika of de Amerika’s.

De vraag is of het zo rechtvaardig is of dat de door West-Europese landen genoemde internationale rechtsorde en het hof meer lijken op een systeem om te voorkomen dat hen wordt aangedaan wat zij anderen hebben aangedaan. Zoals bijvoorbeeld te zien is op de foto van één van de vele Afrikaanse vaders die vol ongeloof, machteloosheid en verdriet over de onomkeerbaarheid kijkt naar het handje en voetje van zijn vijfjarig dochtertje die zijn afgehakt, omdat hij niet genoeg rubber zou hebben geleverd aan een Europese koning. Denk ook aan de Taíno, om slechts 1 voorbeeld te noemen van volkeren die compleet zijn uitgemoord. De koloniale rechtvaardiging was eerst dat het geen mensen waren, plus het land was dus res nullius volgens de juristen. Later na uitvoerig theologisch debat erover — en nadat bij allerlei andere volkeren hetzelfde was gedaan — waren het wel mensen maar “woestelingen”. Daarna (en thans nog steeds) zouden het wel mensen zijn, maar zouden zij beweerdelijk niet om kunnen gaan met hun grondstoffen en rijkdommen, dus moeten die maar in beslag worden genomen of moet voor hen worden beslist.

Dus in koloniale tijd mocht men de wereld rondgaan voor grond(stoffen) en rijkdommen, waarbij alle meest onmenselijke en gruwelijkste middelen geoorloofd waren. Maar zodra onafhankelijkheidsrevoluties dat tijdperk tot een einde brengen, dan zijn volgens diezelfde landen natuurlijk regels nodig om te voorkomen dat zij het slachtoffer worden van diezelfde middelen. Wel zo handig toch? In de context van het hof of internationaal recht wordt dat ongetwijfeld niet “straffeloosheid” genoemd, omdat er vast wel zo’n rechtvaardiging is.

Dus als een voormalige kolonie, Amerika bijvoorbeeld, dat “gezag” niet erkend, dan is het menselijkerwijs voor andere volken die in dezelfde koloniale situatie zaten, begrijpelijk zowel qua gevoel als redenering. Vandaar ook de verschillende negatieve bijnamen, zoals “globocourt”, een rechtsmacht aanmatigend ongebreideld gerecht, “International Kangaroo Court”, een rechts- en rechtvaardigheidsbeginselen negerend of verdraaiend nepgerecht, en “International Colonial Court” dat vrijwel uitsluitend Afrikanen berecht. Kennelijk makkelijker te vervolgen. Verwijder de leider, geniet gratis grondstoffen. Ongetwijfeld toeval. Dit zijn uiteraard geen onderwerpen die worden besproken in Nederlandse boeken over rechten of geschiedenis.

Selectieve vervolging is ook de kritiek. Waarom vrijwel alleen Afrikanen? Zaakspecifiek: in 2020 verleende het hof goedkeuring voor onderzoek van mogelijke oorlogsmisdrijven door Amerika in Afghanistan, dat een jaar later plotseling werd “geseponeerd”, omdat het niet “opportuun” zou zijn.

Voor het “gezag” is dat alles uiteraard niet te verteren. Voor de West-Europese landen die in dat systeem en bijbehorend hof hebben geïnvesteerd, is dat een gevaar voor hun investering. De “Uitgaven Begroting 2026: Versterkte internationale rechtsorde” van het Ministerie van Financiën tonen een momentopname van de Nederlandse investering.

Ook heeft Nederland volgens het Zetelverdrag als gastland “bijzondere verplichtingen om ervoor te zorgen dat het Hof zo onbelemmerd mogelijk kan functioneren”. Het levert financiële bijdragen aan organisaties die zich inzetten voor het hof en organiseert evenementen bij internationale conferenties over het hof en zijn werkgebied. Volgens dit Overzicht van financiële verplichtingen jegens internationale organisaties, biedt Nederland “(externe) beveiliging van verdachten, getuigen en slachtoffers” en 10 jaar vrijstelling van huur.

De ten tijde van de oprichting van het hof geraamde voorziening voor kosten van de tijdelijke huisvesting van het hof bedroegen circa EUR 64 miljoen. Uiteindelijk heeft Nederland meer dan 10 jaar de huur van het hof betaald. Het land heeft voor de definitieve huisvesting een terrein aangeboden en een lening met zeer gunstige voorwaarden ad EUR 200 miljoen voor de bouwkosten. Het nieuwe luxepand, ook “megasculptuur” genoemd, “bevat 54.600 m² vloeroppervlakte, 72.000 m² landschap, 1200 werkplekken”. Totale kosten: circa EUR 204 miljoen..

Nu is duidelijk dat Nederland veel verliest als haar investering militair en politiek doelwit wordt. Dus dat wordt vleiend proberen tot een compromis te komen. Wetgeving ter bestrijding van boycots (Verordening 2271/96) is vrij nutteloos, vraag maar aan Venezuela dat zich tegen Europese boycots wilde weren. Wetgeving ter bestrijding van economische dwang (Verordening 2023/2675) is bureaucratisch traag en nog nooit ingezet.

Overtuigen tot een compromis kan moeilijk worden, vanwege de geloofwaardigheid in Europa van concepten als mensenrechten, fundamentele vrijheid van drukpers, vrijheid van meningsuiting, eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en van eigendomsrechten, gerechtigheid enzovoorts. Zie bijvoorbeeld het vorengaande met het hof of de onteigening in Nederland van een halfgeleiderfabrikant. Klopt het zoals in Nederlandse boeken over rechten en geschiedenis wordt beweerd, dat het recht en politiek gescheiden zouden zijn? U mag het zeggen.

Volgens het Hof van Justitie van de Europese Unie (2 juli 2026) is strafrechtelijke vervolging van personen of bedrijven voor het (door)sturen van video’s van RT in de Europese Unie — ook al is de inhoud daarvan waarheid — prima. Dit komt nadat apart op 30 september 2024 een (toneel)schrijver in Duitsland is veroordeeld en nog steeds wordt vervolgd voor zijn niet-extremistische meningsuiting. Dit komt van degenen die de wereld, vooral het Zuiden, bekritiseren, commanderen, betuttelen en veroordelen over totalitaire censuur, mensenrechten en fundamentele vrijheden, zoals vrijheid van meningsuiting en vrijheid van drukpers.

In 2026, wanneer Europa is afgeleid met sport, vlak voor de vakantie, wordt na 5 mislukte pogingen wetgeving via de achterdeur ingevoerd (middels een controversiële manoeuvre met de stemprocedure) die zonder voorafgaande verdenking of rechterlijke machtiging volledige inzage geeft in alle privécommunicatie van Europeanen. De rechtvaardiging (een delict) is irrelevant, omdat niet eens een verdenking nodig is. Dit komt van dezelfden die andere landen bekritiseren, commanderen, en betuttelen over mensenrechten en fundamentele vrijheden, zoals privacy in plaats van constante en onbegrensde bevolkingsobservatie en eerlijke stemprocedures en daar zelfs naartoe gaan om, naar eigen zeggen, te controleren of alles eerlijk gaat.

Overigens, welke technologiebedrijven kunnen dergelijke massa’s aan bevolkingsobservatiegegevens ver- en bewerken? Die van Liechtenstein, Nederland of Andorra wellicht? En waarom mogen de Amerikaanse bedrijven wel over die gegevens beschikken maar niet over die van Solvinity? U mag het zeggen.

Vanuit vertaalopzicht is het interessant dat de Nederlandse media deze Europese en de meeste belangrijke ontwikkelingen in Amerika niet vertaalt. Waarom zou de media zo muisstil zijn over deze Europese kwesties? U mag het zeggen.

Hoe dan ook, veel nieuws leest u niet in Nederland. Hoe zo’n invasie bijvoorbeeld eruit zou kunnen zien, is niet te lezen in het Nederlands, wel in het Spaans en Engels over de militaire actie in Venezuela in januari 2026. Tegelijk is het ook zo dat de Nederlandse media vaak onjuiste vertalingen geeft (zoals de centrale bankier die tegelijkertijd een strafvordering en een kennisgeving van niet verdere vervolging zou hebben ontvangen). Vandaar ook dat het beter is dat Plus Ultra niet bericht over de belangrijke juridische ontwikkelingen in dit verband. De Nederlandse media moet het beter weten. Want zeg nou zelf, wat kan een pannenkoeken bakkend, een potje ervan makend vertaalbureau nou vertellen?

Vandaar ook dat Plus Ultra niet bericht over de belangrijke juridische ontwikkelingen in bijvoorbeeld de Amerikaanse financiële sector en privékrediet. Blijkt dat correct vertaald nieuws in het Nederlands hierover vrijwel niet bestaat. Blijkt ook — belangijker nog — dat Europese toezichthouders en leiders veel juridische en financiële informatie niet hebben maar wel willen van Amerika en dat informatieverstrekking dus een belangrijke politieke troef kan worden. De Nederlandse media moet het u beter kunnen vertellen en uitleggen dan Kluns Ultra pannenkoekenbakker. Want steeds wanneer je zegt dat vrede beter is dan oorlog, sturen ze je de laan uit. Gelukkig gaat die laan regelrecht naar het strand, toevallig.

U zult zien dat onze naam, ideeën en publicaties worden gekopieerd of iets soortgelijks wordt gemaakt of geprobeerd. Plus Ultra herkent u aan de inhoud.

© Alle rechten voorbehouden. Plus Ultra Juridische Vertalingen, Wetgeving & Uitgeverij.