Plus Ultra | Bancair en fiscaal strafrecht | 5 juni 2025

Ooit wel eens afgevraagd wat er gebeurt na een megaschikking als er wederom iets fout blijkt te zijn? Wat als de bank bij totstandkoming van de schikking niet de waarheid vertelt of na afdoening zich wederom schuldig maakt aan een delict?

Megaschikkingen over belastingen zijn wat dat betreft interessant, omdat uit één zo’n megaschikking veel andere belastingkwesties voortvloeien en ook andere kwesties zoals witwassen. Daarnaast kunnen die problemen ook heel lang doorgaan, soms zelfs jaren na het feit waarom het allemaal was begonnen: belastingontduiking.

Eerst even Plus Ultra’s Muzieklijst afspelen, want dat maakt het lezen wel zo prettig.

In 2013 had de Amerikaanse fiscus een inkeerregeling voor Zwitserse banken die voldeden aan de voorwaarden met name inzake informatieverstrekking. Banken die vermoedden dat zij wellicht fiscale delicten hadden gepleegd, konden zich aanmelden voor amnestie en daarmee verdere strafvordering in Amerika voorkomen. Meer dan 80 Zwitserse banken keerden zich in.

Dit heeft de fiscus niet alleen meer dan USD 1,37 miljard aan strafrechtelijke boetes opgeleverd, maar ook een goudmijn aan informatie over belastingplichtigen, banken en geldstromen. Hoewel dat boetegeld eenmalig is omdat na betaling de kwestie is voltooid, kan met de informatie juist veel meer en veel vaker worden gedaan. Die informatie levert bijna altijd meer informatie op over dezelfde en andere delicten, belastingplichtigen, banken, enzovoorts. Daarna kan die informatie in beginsel nog lang worden hergebruikt. Als na controle van die informatie blijkt dat de opgegeven informatie niet klopt, dan begint eigenlijk alles weer opnieuw, maar met toegenomen, gegronde wantrouwen en de dreiging van strafrechtelijke aansprakelijkheid.

In het kader van die inkeerregeling is dit ook allemaal gebeurd. Zo is door die overvloed van informatie vaker gebleken dat Zwitserse banken bij inkeer niet de juiste informatie hadden verstrekt. Die situatie is contractrechtelijk rechtgezet door een aanvulling, een nieuwe overeenkomst en dus ook een nieuwe boete voor de bank. Zo heeft voor één belastingplichtige de bij de inkeerregeling vrijgekomen informatie geleid tot problemen die lang na afloop van die regeling en na zijn overlijden nog voortduren in 2025 (over de hoogte van de boetes, de gevolgen voor zijn fiscale partner, etc. etc.).

Tegenwoordig achterhaalt de Amerikaanse Belastingdienst ook veel informatie met nomen nescio (n.n.) vorderingen. Daarin vordert de fiscus onder andere gegevens van een bepaalde groep cliënten van wie de identiteit niet bekend is. Dat begint met een ex parte verzoek om een rechterlijke machtiging — dus een rechtsprocedure zonder tegenspraak, zonder advocaat — voor het uitbrengen van de vordering. Bij toewijzing richt de Belastingdienst de vordering tot de geadresseerde waarvan hij gegronde redenen heeft om aan te nemen dat die over gegevens beschikt waarmee de groep onbekenden kan worden geïdentificeerd. Weigert de geadresseerde mee te werken aan tenuitvoerlegging van de vordering, dan kan de fiscus met een nieuwe rechtsprocedure medewerking en tenuitvoerlegging afdwingen. Weigert de geadresseerde daarna nog, dan kan deze zich schuldig maken aan nog een delict. Recente voorbeelden van geadresseerden zijn banken, trustkantoren, postdiensten, vermogensbeheerders, koeriersdiensten, verzekeringsmaatschappijen (denk aan ontduikingsconstructies met polissen), etc.

In 2016 bijvoorbeeld leverde UBS de door de Belastingdienst gevorderde gegevens niet aan. De Belastingdienst stelde daarop een rechtsprocedure in ter afdwinging van tenuitvoerlegging van de vordering. Bij weigering van medewerking na toewijzing kan de bank zich schuldig maken aan nog een delict, dus de bank voldeed alsnog aan de vordering en de fiscus trok de zaak weer in. Die vordering genereert vervolgens heel veel informatie.

Zo berichtte het O.M. op 5 mei 2025 dat de bank Credit Suisse na de strafvorderlijke afdoening in 2014 zich wederom schuldig had gemaakt aan delicten, hoewel zij zich destijds ertoe had verbonden om geen delicten meer te plegen binnen de overeengekomen termijn. Dit geval was bijzonder omdat de bank in 2014 schuld had erkend voor de feiten die haar ten laste waren gelegd. Dergelijke schulderkenningen van banken zijn zeer schaars in de geschiedenis. De bank betaalde het hoogste bedrag aan boetes voor fiscale delicten ooit: USD 2,6 miljard. (Zie onze publicatie van 2014 voor meer details en context.) Desondanks maakte de bank zich wederom schuldig aan delicten die verband houden met belastingontduiking van USD 4 miljard via ten minste 475 rekeningen. Hoewel de bank in 2023 is overgenomen door UBS, heeft Credit Suisse zich in 2025 uitdrukkelijk schuldig verklaard aan de feiten die haar ten laste werden gelegd en USD 510.608.909 betaald aan boetes, enzovoorts.

In de Nederlandstalige pers is hierover geen melding gemaakt. Op het internet is uitsluitend deze vertaling gevonden, let op de onderstreepte delen: ““Onder andere frauduleuze handelingen vervalsten bankiers van Credit Suisse documenten, verwerkten zij fictieve donatiepapieren en beheerden zij meer dan $1 miljard aan rekeningen zonder bewijs van belastingnaleving […] Hierdoor pleegde Credit Suisse AG nieuwe strafbare feiten en schond het de pleidooiovereenkomst van mei 2014 met de Verenigde Staten”” (nadruk toegevoegd).

Wat wordt er precies bedoeld in de onderstreepte zinsdelen en wat is een “pleidooiovereenkomst”? Denk ook aan Nederlandse publicaties met woorden als “taks”, “handelstarief”, “hardheidsclausule” en “dividendstrippen”. Wie bedenkt dit eigenlijk? Wat wordt bedoeld met “hardheid”: hoe hard een stuk hout is? Of is “strippen” een bepaalde soort dans of onderdeel van een strippenkaart? Deze woorden komen van Engelse termen die niet eens worden vertaald, maar waaraan een Nederlandse klank zonder enige betekenis wordt gegeven. Deze bevatten geen semantische inhoud, maar worden met lange omschrijvingen gebruikt waaruit blijkt dat het om iets totaal anders gaat. Het merkwaardige is dat dit in stand wordt gehouden en niemand een correcte vertaling biedt. Juridisch vertalen is niet eenvoudig, zo blijkt.

De bedoeling is dat u dit bericht vlot en makkelijk kunt lezen en begrijpen, zonder taalbelemmeringen of merkwaardigheden. U kunt altijd bij ons terecht voor fiscaal- en strafrechtelijke vertalingen. Kijkt u in dit verband ook eens gerust in onze bibliotheek van Nederlandse belasting- en strafwetten, zoals de Algemene wet inzake rijksbelastingen, Wet op de dividendbelasting, etc.

Veel dank voor uw bezoek. Bij Plus Ultra hechten wij veel waarde aan de kwaliteit van juridische vertalingen. Wij waarderen onze cliënten ten zeerste en delen graag onze juridische en vertaalkundige vakkennis met u. Veel dank voor de donaties en voor het delen van Plus Ultra met anderen voor wie dit nuttig kan zijn. Het is door uw steun dat Plus Ultra gratis een bijdrage kan leveren aan onze geliefde mensen met waardevolle meertalige hulp en juridische en taalkundige artikelen en ook nuttige toeristische informatie en beelden. Nogmaals hartelijk dank voor uw steun en wij hopen u snel weer te zien.

U zult zien dat onze naam, ideeën en publicaties worden gekopieerd of iets soortgelijks wordt gemaakt of geprobeerd. Plus Ultra herkent u aan de inhoud.

© Plus Ultra Juridische Vertalingen & Uitgeverij. Alle rechten voorbehouden.